Start
Profiel
Agenda
Verslagen
Brieven
Jouw
nieuws
Services
|
|
|
Nederlandse Spanielclub
op Engels Cocker Spaniels Top Sites Lists
|
Verslag
Spanielweekend
in Mol (BE) van 13 t/m 16 november 2009 Lang
naar uitgekeken, goed voorbereid en ja…. opeens is het dan zover…. De
weersvoorspellingen gaven veel regen in het vooruitzicht, dus ja… daar pas je
je dan maar op aan. Met een auto vol goede voorbereidingen en twee enthousiaste
Cockers togen we dus op vrijdag de 13de november richting Mol. Eerste
kennismaking Op
vrijdagavond waren alle deelnemers uitgenodigd in het “huisje” van Rien en
Joke. We waren maar met z’n 13en, dus dat paste perfect bij de datum. ’t Was
heel gezellig die avond. Voor zover we elkaar al niet kenden, konden we toen
meteen kennismaken. Marjan (de 14de) sloot de volgende dag aan.
Eerste
wandeling Het
regende die morgen, maar daar waren we op voorbereid. Vol goede moed volgden we
Rien en Joke op de voet. Al binnen een uur was de regen voorbij en konden we
volop genieten van de schitterende herfstkleuren in het Belgische landschap.
Veel paddenstoelen gezien en natuurlijk gefotografeerd. Intussen was Jonny (de
cocker van Rien) helemaal op vrijersvoeten en had alleen nog maar mijn Cumientje
voor ogen. ’t Was een hele toer om die twee uit elkaar te houden, want ja ….
Cumin was niet ongevoelig voor al die aandacht.
Na meer dan een uur genieten van al dat hondenspul, dat te kust en te keur in het water sprong, was opeens mijn oude teef Jorvie verdwenen. Gebeurt wel vaker, maar nu was ze echt spoorloos en bracht oeverloos gillen en fluiten haar, zelfs na een kwartier, niet op de goede pad. Het hele leger kwam in actie en het was uiteindelijk Ed, die haar zag. Jorvie kuierde gewoon met een mannetje met een hond mee het nabij gelegen woonwijk in. Ze liet zich gelukkig gevoeglijk van dat verkeerde pad afhalen. Ik (en niet alleen ik) had er niet aan moeten denken dat je op zo’n manier je cocker kwijt raakt. Om van alle emoties bij te komen, zijn we eerst maar even koffie gaan drinken. Gelijk maar geluncht, want het was best gezellig in de 7-heerlijkheden.
Vervolgens maar weer in de benen en op naar de Klepperende Klipper.Jorvie maar aan de lange lijn gehouden, want één verdwijning was wel weer genoeg voor vandaag. Rien had er een stevige gang in, maar ja…. toch moest er af en toe even gestopt worden om de wandelaars en honden weer bijeen te krijgen. Cumin houdt eigenlijk niet zo van stilstaan, dus ja…. bij elke “stop" dook ze spontaan de bramen in. Op de voet gevolgd door Jonny, die natuurlijk nu ook weet hoe je een fazant “op de wieken” krijgt en een konijn “laat springen”.
Intussen kwam dan eindelijk de Klepperende Klipper in zicht. Toch maar weer even aan de versnapering, want ja…. we waren nog niet thuis en wel weer toe aan een korte pauze.
’t
Was al donker toen we aan de laatste “gang” begonnen. Nou…. ook die
laatste “gang” gaan we nooit meer vergeten. Wat kan een bos donker zijn zeg!
Gelukkig had Elmer een zaklamp bij zich, dat gaf tenminste enige verlichting! Uiteindelijk
kwamen we toch op de plaats van bestemming aan. Snel de bungalow binnengestormd,
honden verzorgd en weer terug naar die Klepperende Klipper. Dit keer toch maar
met de auto, want via een donkere route te voet erheen??? Daar koos uiteindelijk
niemand voor. We hadden al meer dan voldoende onze benen gestrekt!
Het
avondmaal Nou…
we hadden het zeker verdiend om ons eens lekker te laten verwennen en natuurlijk
rammelden we van de honger. De bediende dame met het rode haar heeft zeker
bijgedragen aan een hele gezellig avond. Trouwens we waren intussen al
behoorlijk op elkaar afgestemd. We hebben niet alleen heerlijk gegeten, zeker
ook daverend gelachen en genoten van elkaars gezelschap. Tweede
wandeling Voor die tweede wandeling hoefden we pas om 13.00 uur te verzamelen. Dus…. dat werd heerlijk uitslapen en op het gemak ontbijten. Met de auto richting Postel alwaar toch nog een dappere dame met zwarte cocker zich bij ons hebben aangesloten. Natuurlijk begonnen we met ons te verlekkeren in de Abdijwinkeltjes en hebben daar Postel-brood gekocht. Het merendeel werd de volgende dag maar aan de katten gevoerd, want aan één boterham had je echt een goed ontbijt hoor!
Opnieuw begonnen we aan een schitterende wandeling. Duidelijk was al dat Jorvie aangelijnd moest meewandelen. En ja…. het tevoren gevoerde functioneringsgesprek met Cumin had geen effect. Lijn los en….. weg was ze, natuurlijk weer op de voet gevolgd door Jonny. Even slikken, blij zijn dat ze weer terug komt en vervolgens ook maar aangelijnd wandelen. Ik had er niet aan moeten denken dat ze bij die eerste run al meteen kippen o.i.d. was tegengekomen.
Na
zo’n uurtje kuieren toch maar weer eens proberen of het te doen was om Cumin
even de vrijheid te geven. Van al dat gesjor word je gewoon niet vrolijk.
Nou…. ’t was echt maar voor
“even”. Cumin stoof meteen de wijde wereld in en…. Jonny er achteraan.
Gelukkig schoot Max te hulp en loodste Cumin weer keurig terug. Jammer was
natuurlijk dat Max toen ook opeens tot over z’n oren verliefd was. Hadden we
dat weer! Maar.. het drukte de pret niet hoor. We hebben met z’n allen nog
heerlijk gewandeld en… zelfs uiteindelijk toch nog weer paddenstoelen kunnen
zien en fotograferen. Ook Carolien heeft zich behoorlijk kunnen uitleven en
zorgde daarbij nog voor de nodige hilariteit. Ze kon het niet nalaten om drie
vreemde kerels aan te spreken en dat resulteerde uiteindelijk in een spettende
quad-rit. Uiterst
blij waren we toen we ons voldaan in Gasthof
De Beiaard konden neervlijen! Hé, hé …. even uitblazen met een kopje
Belgische koffie. Daarna werd uitgebreid afscheid genomen van een aantal wandelaars en met een afgeroomd gezelschap hebben we aldaar meteen maar gedineerd. Carolien zal zeker nog tot in lengte van dagen genieten van het glas, dat ze uiteindelijk niet stiekem mee hoefde te nemen.
Terug naar de bungalow, honden verzorgd en toen de
restjes van het weekeind verorberd in Bungalow nr. 686. Wat uiteindelijk een
heerlijke afronding werd van een schitterend weekeinde. Tenslotte De tijd vloog voorbij. Hoewel er veel regen was
voorspeld, hebben wij daar geen last van gehad. We kwamen thuis met een flinke
dosis spierpijn en ik…. met een stevige verkoudheid. Desondanks: We hebben
echt mateloos genoten en kijken er nog met heel veel plezier op terug. BEDANKT Rien en Joke voor al jullie moeite, geduld
en enthousiasme. BEDANKT Ans voor het op sleeptouw nemen van Jorvie. BEDANKT Medewandelaars! We hadden een schitterend
weekeinde met jullie. Marjan bedankt voor het leuke verslag. Foto's zijn van Marjan, Marian, Elmar en Rien Voor de fotoverslagen kan u naar http://picasaweb.google.com/regiozuidwestnsc.nl/
Let op: Als u een mailtje stuur kan het zijn dat hij wordt opgenomen onder de kop brieven of verslagen, mocht u dit niet willen meld dit in u mail. Voor informatie bij
|
